Vandaag nam ik afscheid van een jongen van tien jaar.
Drie weken geleden kwam hij in crisis via connected binnen. Ik werd hiervoor benaderd en twijfelde geen seconde... Lets go! Vanaf het eerste moment had hij intensieve, één-op-één begeleiding nodig. In die weken groeide er iets bijzonders. Door duidelijkheid, structuur en vooral betrouwbaarheid -zeggen wat je doet en doen wat je zegt- ontstond er vertrouwen. Hij durfde samen te werken, zocht toenadering en liet hij ook toe.
Als aandenken maakte ik een foto van hem met zijn hamster. Ik lijstte de foto in en gaf het aan hem. Terwijl ik hem het lijstje overhandigde, zei ik:
"Misschien heb je nu nergens echt een thuis, maar als je deze foto op een plek neerzet, mag het daar misschien wel een beetje als thuis voelen."
Hij had ook nieuwe schoenen nodig. Toevallig hebben we dezelfde maat, en ik had nog een goed paar over. Die gaf ik hem. Met een glimlach zei ik:
"Nu moet je wel op het rechte pad blijven wandelen."
Ik gun het hem zo -een plek die misschien nooit helemaal zijn thuis zal zijn, maar waar hij zich wél thuis mag voelen. En dat hij met de juiste schoenen zijn weg verder kan gaan- op het juiste, of in ieder geval het best mogelijke pad.
Foto: Photography Niluka